Глобална криза, но на левицата!

Ве молам за потребите на овој пост термините левица и десница да не ги помакедончувате.

Ова е коментар на колумна објавена во утрински и пост на dijalektika

Либералниот капитализам е толку жилав концепт што успева секој криза да ја преџвака и да ја преживее. Во суштина не може да се каже дека има некоја цврста идеолошка матрица и затоа до сега бил во состојба сам да се ремонтира при секој криза.
Обично тие ремонти вклучувале вградување на голем дел од т.н.р социјалистички решенија и методи, но, до сега успевал да ги модифицира и да излезе на крај со нив.
Не би се согласил дека овој пат кризата е толку длабока што ќе резултира со еволуција во комунизам. Неблагодарно е да се предвидуваат идните текови, но имајќи ја предвид историјата на капитализмот, верувам дека и овој пат ќе се извлече жртвувајќи нешто од неолибералниот концепт на апсолутно нерегулиран пазар и пристапот кон јавните услуги како кон, пред се економски услуги. Едноставно се работи за фаза на пропаст, во која инфлатираните вредности, трошењето без покритие и неспособноста да се излезе на крај со глобалната конкуренција на работната сила, во суштина го ослабуваат концептот на национална држава, но не и либералниот капитализам како концепт. Оттука националните држави кои се соочуваат со реален притисок од сопственото население, во иднина ќе се обидуваат да ги сервисираат долговите на домашните компании, само за да ги задржат во сопствената земја. (Види случај опел и другата автомобилска индустрија). Во овие случаи, најверојатно државите ќе постават одредени услови на компаниите, пред се во однос на задржување на работните места, за да се ослободат од притисокот на гласачите и да го спречат пропаѓањето на домашните економии.
Тоа е пробан модел, но овој пат нема да има големе успех од едноставна причина што целата машинерија е глобална и потребата целиот свет да функционира како пазар, во голема мерка е завршена работа. Тоа значи победа на неолибералниот концепт, а овие инекции се само инфузија од националните буџети кои само ќе испеглаат некои глупости во начинот на функционирањето. Националните држави се повеќе ќе ја губат силата за регулирање на пазарите и се повеќе ќе служат како систем за подмачкување на глобалниот неолиберален концепт.
Оваа криза не е крах на системот туку glitch.
Вистинскиот проблем се наоѓа на страна на левицата која нема развиено ниту една кохерентна рамка што може да му се спротивстави на неолибералниот систем. Враќањето кон Маркс и неговот ново исчитување е очаен обид да се искористи кризата за да се издејствува каква било отстапка од неолиберализмот, онака како што е фундиран од Реган и Тачер во осумдесеттите. Тоа не значи дека левицата треба да се повлече, напротив, таа мора да изнајде начин за редистрибуиција на богатството и заштита на хуманите елементи во светски рамки, односно нејзините во суштина хумани идеи да го апсорбираат неолибералниот модел, наместо обратно.

Тоа е долг пат!

јуни 11, 2009

Advertisements


Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s